Азыркы Чолпон-Ата шаары турган жерде бир кедей адам жашаган экен. Ал байдын малын багып оокат кылуучу дейт. Көпкө чейин балалуу болбой, жашы улгайып бара жатканда бир кыздуу болот. Ал абдан сулуу, эстуу болуп бой тартат.

Абышканын карылыгы жетти. Козунон шор агып, кулагы катуулай баштады. Кашыкты оозуна жеткирерде колу калтырап, тамакты тогуп алчу болду. Абышканын мунусу уулу менен келинине жакпады. Алар абышканы дасторконго бирге отургузбай, тамакты карапа аякка куюп,

Илгери откон заманда бир абышка менен кемпирдин жападан жалгыз бир кызы бар экен. Экоо улгайганда коргон кызын бополоп, озгочо эрке остурушуптур. Кызы келбеттуу, сулуу жана сымбаттуу экен. Кыз чоноюп, бойго жетет, абышка менен кемпир болсо, алдан-кучтон тайышат, оор котортпой, женилге желпинтпей,

Мөөрдү Жантай алганы күйөөлөп келип калат. Болот - Мөөрдүн бир тууган жээни, "Мөөр" - Болоттун бир тууган тай эжеси. Экөө үйлөнүүгө убадалашат. Ага жеткирбей Жантай алып кете турган болгондо, Соңкөлдө жыякы багып жаткан Болотко "Мөөр" бир баланы жөнөтөт. Aт тердетип

Илгери бир Жумаалы деген калпычы болуптур. Ал калп айтканды онор кылып алган экен. Калп айтмайынча тура алчу эмес имиш. Бир куну тун ортосунда эл кызуу уйкуда жатканда эшикке чыгып, унунун баардыгынча: - Малга карышкыр тийди! Эл-журт, жардамга! - деп кыйкырат.